Ergens op een kamertje in Amsterdam

Vrijdag 30 oktober 2009, 02:43 9 reacties

Ik had de zaakjes goed voor elkaar. Vlak voor de zomervakantie had ik met succes de doorstroomminor aan de UvA afgerond en aan de hogeschool studeerde ik af met enkel tienen. Bachelor in de pocket, huis in hartje Amsterdam geregeld, de beste vakantie EVER gehad en helemaal klaar voor het komende jaar. "B. Kreefft", stond er statig op alle plaatsingslijsten van de Master Nieuwe Media aan de UvA. Ik was er helemaal klaar voor.

Het was echter dezelfde zomer waarin zich op een willekeurige dinsdagavond iets voordeed wat alles zou veranderen. Het was een mooie zomerdag geweest en samen met mijn huisgenoot zat ik te eten op ons balkon. We sloegen een fles slechte rosé achterover en filosofeerden wat over nieuwe media concepten. Het kwam vooral neer op hoe wij dingen anders zouden aanpakken, maar hoe moeilijk het eigenlijk was om ook daadwerkelijk iets te bereiken in de wereld van de internetreuzen. De huidige reuzen waren verre van perfect, maar evengoed mateloos populair. Bijzonder.

Enkele uren later lag ik in bed, terwijl de gedachten van de avond nog eens voorbij kwamen. En toen, precies toen, gebeurde het. Opeens regende het kwartjes. Opeens was daar een lampje die m'n pikdonkere slaapkamer verlichtte. Opeens had ik het. Terwijl ik dekking zocht onder m'n dekbed voor de wolkbreuk aan kwartjes, liet ik dezelfde denk-sequence nog drie keer door m'n hoofd gaan. Het notitieblok van m'n telefoon werd in no-time gevuld en een adrenalinerush heeft me nog zeker een uur wakker doen liggen.

Het gekke van dit alles was dat ik eigenlijk niet exact wist wat ik nu precies bedacht had. Ik wist dat ik iets bijzonders had, maar wat het nu precies was had ik niet helemaal door. Vergelijk het maar met iemand die net een beetje geleerd heeft hoe poker werkt en dan een Royal Flush in handen gedrukt krijgt: hij weet niet helemaal zeker wat 'ie gekregen heeft, maar beseft wel dat hij hoge kaarten gaat gooien.

Nu moet ik direct toegeven dat ik iedere drie dagen een geniaal idee heb. Hoe vaak ik wel niet een Eureka-moment gehad heb, dat valt gewoon niet meer te tellen. Steeds ben ik weer overtuigd, maar twee dagen later heb ik het idee al weer kansloos kapotgeschoten. Nu was het echter anders. Na vijf weken nadenken over m'n idee was het idee alleen maar sterker geworden en toen m'n huisgenoot na twee minuten inleiding mega-enthousiast begon te worden wist ik het zeker: this is it. This is the next big thing.

Als lezer van dit stuk zul je nu nog maar op één ding zitten te wachten, maar ik kan je nu alvast teleurstellen: nee, ik ga er niets over vertellen.

Terug naar de dagelijkse realiteit dan. Het nieuwe collegejaar stond voor de deur en ik zou gaan beginnen aan m'n Master. Ik was al geplaatst zoals ik al zei, maar ik moest nog een extra kopie van m'n diploma afgeven bij de administratie om het zaakje echt helemaal rond te hebben. Met de kopie op zak begaf ik me op een ochtend naar de administratie. Het was mooi weer en ik liep door de stad, met naast de kopie ook een vreemd, twijfelachtig gevoel op zak. Het was m'n idee. Moet ik wel gaan studeren? Sterker dan tevoren nog kreeg ik het gevoel dat ik aan de slag moest met m'n idee. Mijn idee, wat zoveel meer potentie had dan welke studie dan ook. Met enorme twijfels stapte ik de UvA binnen. Terwijl ik de kopie uit m'n tas haalde liep ik naar de administratie. Ik liep de hoek om en... ik stond zowaar voor een dichte deur. "Vandaag zijn we helaas niet aanwezig" was de eerste handgeschreven regel op het papiertje dat op de deur geplakt zat.

Met de kopie weer in m'n tas ben ik terug naar huis gegaan. Ik heb niets meegekregen van de bruisende stad om me heen en eenmaal thuis heb ik de kopie op m'n bureau gelegd. Rechts op m'n bureau. Rechts op m'n bureau, op de plek waar hij nu nog steeds ligt. Ik ben nooit meer teruggeweest.

Het was even een stap, maar tot nu toe heb ik er geen moment spijt van gehad. Ik ben 25 en heb iets gevonden waar andere mensen hun hele leven naar op zoek zijn. Nu wil ik niet zeggen dat mijn idee mijn levensdoel is, maar het is wel iets waar ik mee opsta en mee naar bed ga. Ik ga gewoon een fucking droom verwezenlijken, hoe gaaf is dat? Ja of niet natuurlijk, maar dan lever ik m'n kopietje volgend jaar gewoon alsnog in.

Link naar deze entry
Reageren (9 reacties)