In het middelpunt van de belangstelling

Donderdag 26 maart 2009, 22:50 7 reacties

Gistermiddag zat ik in de internationale trein richting Berlijn, toen er een groep van ongeveer vijftig 50+ers binnenkwam. Geconcentreerd keken ze naar de nummers boven de stoelen en mijn vermoeden dat het een groep met een reservering was werd al snel bevestigd.

"WIJ HEBBEN NUMMERS VEERTIG TOT EN MET HONDERD!"

Het was de stem van een vrouw die blijkbaar de leiding over het stel had. Ik keek een aantal medereizigers aan en zag een hoop twijfelachtige gezichten. Een aantal van hen stond op om elders een plekje te zoeken, maar omdat er volgens mij nog plaatsen zat waren bleef ik lekker zitten.

Dertig seconden duurde het, maximaal.

"Meneer, wij hebben deze plaatsen! Dus!"

Ja, DUS...? dacht ik bij mezelf, ik laat mezelf toch echt niet wegcommanderen, en in gedachte schreeuwde ik keihard FUCK YOU naar de vrouw zonder manieren.

Ik zei echter niets, keek haar een seconde aan, en keek toen ongeïnteresseerd uit het raam. De vrouw liep door en ging een paar rijen verderop zitten.

Bij het volgende station stapten nog eens dertig mensen in, en in tegenstelling tot even hiervoor begon het nu wel druk te worden. Een man kwam naar me toe en ik ging er alweer voor zitten.

"Zeg, wij hebben gereserveerd. Dus jij moet wegwezen."

Met een onaantastbare blik en nog net geen grijns op mijn gezicht heb ik de man aangestaard. Het duurde een seconde of vijf voor hij zonder verder iets te zeggen doorliep.

Om me heen hoorde ik gerumoer opkomen. "Die man weigert weg te gaan" en "Nou wacht maar tot de conducteur komt" klonk het zacht, terwijl ik lekker naar buiten staarde en vooral niet reageerde.

En niet veel later was het moment dan daar: de conducteur kwam binnen. METEEN waren alle ogen op hem gericht, om vervolgens pijlsnel naar mij te kijken en weer terug naar de conducteur. "Nu gaat het komen," hoorde ik ergens achter me.

"Goedenmiddag, uw vervoersbewijs alstublieft."

Ik toonde hem mijn OV-kaart. "Heeft u geen reservering meneer? Deze plaatsen zijn gereserveerd namelijk." Ik antwoordde dat ik alleen een OV had, waarop de man mij vroeg of ik misschien ergens anders wilde gaan zitten. "Natuurlijk, geen probleem," antwoordde ik, waarop ik mijn tas pakte en opstond.

"Nouja! Hoe schijnheilig!" klonk het vrij duidelijk hoorbaar door de trein. "Waarom luistert u wel naar hem en niet gewoon naar ons?"

Iedereen keek nu naar mij en ook de conducteur bleef even staan.

"Nou, ik weet het niet hoor, maar ik heb nog geen vraagteken gehoord van jullie."

Een stilte volgde.

"En nog een fijne dag allemaal hè."

In nog meer stilte verliet ik de trein.

Link naar deze entry
Reageren (7 reacties)