Roadtrip 3: bliksembezoek Boekarest
Dinsdag 25 december 2007, 01:25 2 reacties
Zoals ik al had aangekondigd heb ik afgelopen weekend samen met mijn vader opnieuw een roadtrip naar Roemenië gemaakt. (Eerdere verslagen lees je hier, hier en hier.) Voor de derde keer maakte ik de trip van 2400 kilometer naar het land van enorme contrasten tussen arm en rijk en voor de derde keer keek ik mijn ogen uit.
Zaterdagochtend om even over negen uur vertokken we met een volgeladen auto richting Oost-Europa. Wat al in Duitsland opviel was hoe enorm druk het op de weg was. Bij zonsondergang stonden we nog altijd op de Duitse Autobahn in de file en er leek werkelijk waar geen einde aan te komen. In Oostenrijk was het idem dito en zelfs in Hongarije leek het alsof er een complete volksverhuizing gaande was. Op de nieuwe snelweg, waarover ik vorig jaar nog zo lovend vertelde hoe lekker rustig het daar was, was het nu spitsuur, om twee uur 's nachts. Vervelende bijkomstigheid was dat een groot deel van de automobilisten totaal niet wist hoe ze zich op de snelweg moesten gedragen: Op een gegeven moment reed er een sliert van twaalf auto's met honderd kilometer per uur op de linkerbaan terwijl de rechterbaan helemaal vrij was. Best vervelend, als je zelf met honderdzestig verder wil. Op hoop van zegen heb ik de sliert aan de rechterkant ingehaald en gelukkig ging het allemaal goed. Ik weet niet of het te maken had met de grenzen die afgelopen vrijdag in een groot deel van Oost-Europa open gegaan zijn of dat het met de Kerst te maken had, maar het was overal een gekkenhuis. Voor de grensovergang met Roemenië stonden we om vier uur 's nachts een uur lang in de rij.
Bijna dertig uur hebben we deze keer over de trip gedaan, wat beduidend langer is dan de vijfentwintig uur van vorige keer. Niet alleen was het een stuk drukker dan vorige keer, maar ook was het veel vermoeiender. Maarliefst zestien uur hebben we in het donker gereden en dat vergt toch wel het uiterste van je concentratie. Onderweg hebben we weer van alles gezien en meegemaakt. Op een donker weggetje ergens in the middle of nowhere maakte een auto voor me opeens een totaal onverwachte rem-actie, waardoor ik dermate hard moest remmen dat onze auto (zonder ABS) met blokkerende wielen over het gladde wegdek gleed en je geen natuurkundige hoefde te zijn om te kunnen inzien dat de afstand tussen de voorganger en onze auto te klein was. In een split-second besloot ik dat het beter was om van de weg te raken dan vol op die idioot in te rijden en ik stuurde ons de berm in waar enkel een paaltje wat schade zou kunnen aanrichten. Wonder boven wonder kwamen we echter zonder iets te raken tot slitstand tussen de auto en het paaltje en we konden onze weg vervolgen.
We kozen er deze keer voor om een andere route te nemen dan de vorige keer. Geen steile, bochtige weggetjes door de bergen, maar lekker over het platte land. Het betekende minder mooi natuurschoon (hoewel het uitzicht vanaf de weg langs de Donau wel supergaaf was), maar het was zeker niet minder uitdagend. Ik kan je vertellen: als je met honderdzestig door een gat in de weg rijdt, dan vóel je de pijn van de auto gewoon. Verder hebben we onderweg meedere ongelukken gezien, dode zwerfhonden op de weg, en zelfs een dood paard midden op de snelweg. En niemand die ook maar even opkijkt. Het is daar de gewoonste zaak van de wereld.
In Boekarest aangekomen (drie uur 's middags lokale tijd) ben ik snel onder de douche gedoken en toen lekker m'n bed in. Ik was op. Om acht uur 's avonds werd ik gewekt en hebben we wat gegeten, waarna ik door Rodica (zuster van Gabi) werd meegenomen de stad in. In haar Golf GTI racete ze me langs de prachtige lichtjes van de stad, langs de grootste kerstboom van Europa en vervolgens naar een aantal kroegjes. Even lekker wat biertjes gedaan en wat gekletst, om vervolgens een grote club te bezoeken. Of althans, dat was het plan. Alles bleek echter gesloten te zijn op zondag en dat maakte een vroeg einde aan onze avond. Jammer maar helaas.
De volgende dag hebben we ons vermaakt op de schaatsbaan en heb ik me wederom zitten verbazen over het verkeer in de stad. Iedereen in Nederland die denkt dat 'ie een beetje kan autorijden kan ik verzekeren: you've seen nothing yet. Voor Rodica was het waarschijnlijk niets bijzonders, maar voor mij was het echt alsof ik in een rallywagen zat waarmee we een doldwaze ratrace hielden door de stad. Snijdend, toeterend, bumperklevend, gaten ontwijkend, met hoge snelheid van stoplicht naar stoplicht. In Nederland zou je meteen je rijbewijs kunnen inleveren, maar in Boekarest is het de normaalste zaak van de wereld. Echt te gaaf gewoon.
En toen zat het er alweer op. Na een veel te kort verblijf vloog ik om even voor zessen lokale tijd terug naar Nederland. In een KLM toestel waarvan de hele crew was gekleed in kerstmannen- en rendieren-kostuums (no kidding), had ik zo ongeveer alle stoelen voor mezelf. (Welke gek zit er nou op Kerstavond in een vliegtuig?) Iets meer dan twee uur later was ik weer in Nederland. Raar toch wel eigenlijk, na een trip van dertig uur.
Al met al toch zeker wel weer een zeer geslaagde trip. Volgende keer trek ik een stuk meer tijd uit om in Boekarest te verblijven, want er is nog veel meer dat ik van die stad wil zien. Superervaring. Meer foto's volgen waarschijnlijk later nog.
Link naar deze entry
Categorie: Familie, Foto's, Uitgaan, Vakantie, Roemenië
Reageren (2 reacties)
