When I was just a little boy, I asked my father, what will I be?

Zondag 4 november 2007, 21:57 5 reacties

Al vaker dan eens heb ik geschreven over de grote vraag hoe mijn toekomst eruit zal zien. Zal ik rijk en beroemd worden, een auto (laten) besturen die niet in m'n garage past en een eigen reallife-soap krijgen, of zal ik eenzaam en alleen sterven op tien hoog in een buitenwijk? Of eigenlijk is de echte vraag: wat zal ik gaan worden? — De rest boeit niet zoveel. Een auto die niet in de schuur past en een eigen reallife-blog heb ik immers al.

De wereld ligt aan m'n voeten. Met een beetje moeite kan ik alles worden, op welke plek ik maar zou willen. Het probleem is alleen het maken van de keuze. Zodra je kiest om iets beet te pakken, kies je er ook voor om al het andere links te laten liggen. Een beetje zwart/wit gesteld natuurlijk, maar het heeft toch een bepaalde kern van waarheid. Ik kan er bijvoorbeeld voor kiezen om filmster te worden, maar op hetzelfde moment kies ik er dan voor om niet de eerste man op Mars te zijn. En tsja, een beslissing die dermate veel invloed zal hebben op de rest van de mensheid is natuurlijk wel het overdenken waard.

Nee even serieus, ik vind het lastig. Met nog anderhalf jaar aan studietijd over wordt het toch echt wel eens tijd om te gaan neuzen voor een baan. Een paar dagen geleden had ik het er met m'n vader over. "Je zou docent moeten worden!" zei hij tegen me. "En dan niet persé voor de klas, maar als in een functie waar je anderen iets kunt leren." Het sprak me wel aan, al had ik nog geen idee hoe dat er in de praktijk uit zou gaan zien. Ik bedoel, god der zuivel spelen was best leuk hoor, maar ik ambieer toch wel iets meer dan dat om eerlijk te zijn.

Ik weet het gewoon echt nog niet. Er zijn zóveel dingen die me interesseren, dat ik onmogelijk van iets kan zeggen dat DAT het gaat worden. Van de beroepskeuzetests op internet word ik ook niet veel wijzer en zelfs met het definitief wegstrepen van bepaalde beroepen (programmeur, pro-blogger, F16 piloot en tandarts) blijft er nog veel te veel over. Ik begin ondertussen banger te worden voor het scenario waarin ik uiteindelijk helemaal geen keuze heb kunnen maken en nog dertig jaar dit soort berichtjes heb zitten tikken, dan voor de gedachte dat ik niet zowel filmster als eerste man op Mars kan worden.

PS. Het is zojuist bevestigd: 22 december ga ik met de auto op weg naar Roemenië en 24 december, Kerstavond, vlieg ik terug naar Nederland. Nu alleen nog hopen dat alles volgens plan gaat, want ondanks de Roemeense hartelijkheid lijkt een ondergesneeuwd vliegveld me nou niet bepaald de meest fijne plaats om de Kerst door te brengen ;) Nee, zonder grappen: het belooft weer een mooi avontuur te worden.

Link naar deze entry
Categorie: Dagelijks, Werk, Roemenië
Reageren (5 reacties)