Delegeren, moet je leren
Vrijdag 10 augustus 2007, 23:56 Geen reacties
M'n eerste twee weken chef du lait (ik blijf het leuk vinden om te zeggen) zitten erop, wat betekent dat ik alweer halverwege ben. Ik heb nog altijd een afdeling staan om trots op te zijn, maar ondertussen begin ik de 40-urige werkweek nu toch wel te voelen. Zes dagen in de week om half zeven 's morgens op de vloer staan is een disciplinekwestie, maar ik lieg als ik zeg dat het niet lichtelijk aan me begint te knagen. M'n avondeten moet steeds vaker de magnetron in, omdat ik simpelweg lig te slapen als iedereen aan tafel zit. Het is vermoeiend, de hele dag alles regelen en het dan ook nog beter voor elkaar willen hebben dan iemand met ruim 25 jaar ervaring. Heel af en toe vraag ik me wel eens waar ik het voor doe. In ieder geval niet voor een flinke bonus. Helaas.
Nu zeg ik wel heel stoer tegen iedereen die ik spreek dat ik lekker "mensen aan het werk zetten" ben, maar in feite loop ik zelf de vierdaagweekse om te zorgen dat er geen puntjes van de i vallen. Zelfs op m'n vrije dag kom ik in alle vroegte even langs, om maar zeker te weten dat er genoeg ijsjes besteld worden. Het is niet dat ik m'n collega's niet vertrouw, maar ik wil het gewoon allemaal zelf in de hand houden. Delegeren, zo hoor ik nu en dan wel om me heen, maar stiekem vind ik de positieve reacties achteraf veel te leuk. Het is niet dat je er iets voor koopt, maar blijk van waardering is verslavend.
De keerzijde van de medaille, de vermoeidheid, is iets waar ik opzich best mee kan leven. Natuurlijk is het soms niet echt relaxed — ik versliep me vanmiddag voor m'n afspraak bij de kapper — maar over het algemeen heb ik niet het idee dat m'n sociale leven eronder lijdt of iets dergelijks. Over het algemeen zeg ik, want morgen vormt een uitzondering. Terwijl mijn vrienden morgenmiddag in Rotterdam onder een strakblauwe hemel staan te dansen op de Dance Parade, sta ik in de kou, te zorgen dat barbecueënd Julianadorp niets te kort komt. Fuck.
Link naar deze entry
Categorie: Dagelijks, Werk
Reageren (Geen reacties)


