Telefoonblogs

Vrijdag 27 juli 2007, 00:30 4 reacties

Nikki is gisteren 22 jaar geworden. (Hiep hiep, hoera!) Zuslief was echter de hele dag van huis, en daarom was ik degene die zeker twee uur lang met de complete familie aan de telefoon gezeten heeft. Opa, ooms, tantes, papa vanaf de andere kant van de globe, en op een gegeven moment zelfs iemand die heel enthousiast GEFELICITEERD MET JE ZUSTER door de telefoon riep, maar bij wie ik echt geen flauw idee had wie ik eigenlijk aan de lijn had. Vragen met wie je spreekt staat op zo'n moment ook zo stom, dus ik heb maar gewoon net zo hard een felicitatie terug gebruld. Mental note to myself: misschien moet ik toch eens wat vaker meegaan op familiebezoek.

Het grappige aan de telefoongesprekken was dat ik iedere keer vrijwel hetzelfde verhaal vertelde — "Ja, alles gaat goed. Nee, ik heb nog geen kamer gevonden. Ja, het mag wel wat mooier weer worden. Nee, ik heb nog steeds geen vriendin. Nee, ook geen vriend. En oh, ik wist niet dat u mijn website ook bijhoudt." — maar er iedere keer een ander verhaal van de andere kant voor terug kwam. De één had het maar druk met werk, terwijl de ander net had moeten aanzien hoe een gemene valk een onschuldig musje op beestachtige wijze in de tuin had zitten verschransen. Geboeid heb ik zitten luisteren: het was in feite net alsof ik een rondje langs een aantal weblogs deed. Alleen dan in spraak.

Toen aan het begin van de avond voor de vijftiende keer de telefoon ging, nam ik opnieuw de hoorn ter hand. "Hallo!" klonk een onbekende stem enthousiast aan de andere kant. Vrolijk groette ik terug, in de veronderstelling dat ik weer een of andere achterneef aan de lijn had. Op hetzelfde moment ging de deurbel. Afgeleid liep ik met de telefoon half tegen m'n oor naar beneden en terwijl ik dat deed hoorde ik vaag dingen als "Nik" en "felicitee", waardoor mijn vermoeden bevestigd werd. Ik vertelde dat Nikki er niet was en ik begon (benieuwd naar het volgende stukje weblog van de andere kant) maar gewoon weer te vertellen dat alles hier goed gaat, het jammer is van het weer en dat ik nog altijd geen vriend(in) heb.

Aan de andere kant van de lijn bleef het een moment twijfelachtig stil.

"Ja euhm, u spreekt met Rik, van Tele2. Mag ik u iets vragen?"

Goed. Alsof ik hem niet al genoeg verteld had.

Link naar deze entry
Categorie: Dagelijks, Familie
Reageren (4 reacties)