Run Forrest, run!
Woensdag 4 april 2007, 23:16 6 reacties
Al een flinke tijd heb ik last van verveeldheid. Totaal geen uitdaging op school, werk wat te makkelijk is, maar eigenlijk ook geen leuke hobby ofzo. De nerd uithangen vind ik dan best leuk voor een tijdje, maar na drie uur achter het scherm zitten heb ik het toch wel weer een beetje gehad. Vanavond liep ik een beetje door het huis te dwalen en in mezelf mijn beklag te doen over mijn gebrek aan motivatie, toen mijn moeder met een voorstel kwam. "Waarom ga je niet lekker hardlopen?" Mijn eerste reactie was iets van "nah, geen zin in", maar vijf minuten later had ik me bedacht. Waarom ook niet eigenlijk?
Twee jaar geleden ging ik samen met Sanne standaard twee keer per week hardlopen en/of zwemmen, maar sinds zij in Delft is gaan wonen is dat sportieve geheel uit mijn leven verdwenen. Zonde eigenlijk, want het was toch altijd wel erg lekker. Het is niet dat ik de beweging echt nodig heb — ik voel me kiplekker en weeg al ruim vijf jaar lang slechts (maar constant) 63 kilo — maar kwaad zou het zeker niet kunnen en, nogmaals, het is gewoon lekker.
Vijf minuten later stond ik in mijn sportieve outfit (ook al zeker twee jaar niet meer aan gehad) op straat, deed ik mijn MP3-speler aan en zette ik het op een lopen. Ik zou wel zien hoe ver ik zou komen, zo had ik mezelf voorgenomen. Waarschijnlijk zou ik na vijf minuten al vergaan van de kramp en naar huis moeten waggelen, maar wie niet waagt die niet wint. Ik besloot richting de duinen te rennen, waarachter de zon aan het verdwijnen was. Met wat vlotte muziek op mijn oren rende ik voort en kwam al snel een flink aantal prachtige plaatjes tegen. In een grote vijver, die er helemaal glad bij lag, spiegelde de oranje gloed van de lucht en moest ik denken aan de scene uit Forrest Gump met het prachtig spiegelende meer. Het was maar goed dat ik mijn camera niet bij me had, want van hardlopen zou anders weinig meer terecht gekomen zijn.
Het hardlopen ging me verrassend goed af en het eerste kwartier heb ik aan één stuk door gerend. Vlak voor de duinen even een minuutje rustig gelopen om vervolgens de duinen in te rennen. Bergje op, bergje af, terwijl het laatste beetje oranje aan de horizon verdween en de sterren al in groten getale boven mijn hoofd zichtbaar geworden waren. De frisse lucht deed me goed en ik was mijn moeder nu al dankbaar voor dit idee.
Toen ik de duinen uitkwam keek ik uit over de duizenden lichtjes van Julianadorp. Toegegeven, het haalt het natuurlijk niet bij Amsterdam, maar evengoed was het prachtig om te zien. Even een paar seconden genieten, om vervolgens aan de weg naar huis te beginnen.
Tussen de vele bungalowparken en Duitse stationcars door zocht ik mijn weg naar huis. Op een gegeven moment kwam ik een aantal jongens en meisjes van een jaar of vijftien tegen die druk met Breezers in de weer waren. Ze keken me aan en ik hoorde iemand iets roepen, maar echt veel zin om te praten over Bratwurst had ik eigenlijk niet. Ik rende door, maar begon toch langzamerhand wel het gevoel te krijgen dat ik even wat rust nodig had. Even een stukje lopen dan maar.
Nu weet ik niet of het kwam doordat a.) mijn tempo een stukje hoger lag dan twee jaar geleden, b.) ik al twee jaar niets meer aan sport gedaan had, of c.) er nu geen vrouw naast me liep, maar in het laatste gedeelte van mijn tocht heb ik bijna evenveel gelopen als gerend. Af en toe even een sprint-interval, maar echt heel veel kwam er niet meer uit. Ik zat er een beetje doorheen.
Maar toch, na thuis even lekker gedouched te hebben en nu dit stuk getikt te hebben, kan ik alleen maar zeggen dat het heerlijk was. Frisse lucht, prachtige plaatjes en zeeën van tijd om lekker na te denken: alles waar ik eigenlijk naar verlangde. Maar bovenal heb ik iets veel belangrijkers gevonden. Motivatie. De competitie met mezelf is begonnen.
Link naar deze entry
Categorie: Dagelijks
Reageren (6 reacties)
