Toppunt van impulsiviteit

Donderdag 8 juni 2006, 22:21 5 reacties

Je zult het niet geloven, maar het is écht waar: Op dit moment zit ik wéér in Boekarest, Roemenië! What the..?! Nee, ík had het ook niet bepaald verwacht. Here's the story...

Nadat ik dinsdag een lekker lui dagje gehouden had om lekker bij te komen van de lange reis die ik gemaakt had, besloot ik woensdag het normale Nederlandse leventje weer op te pakken. Een ontbijtje beschuit met hagelslag ging er prima in, ik pakte mijn programmeer-business weer op en 's middags ging ik even lekker de stad in om wat spulletjes te kopen. Tot zover was het een relaxed dagje, maar hier kwam verandering in toen ik na het shoppen thuis kwam. Onverwacht stond mijn vader voor m'n neus, met de mededeling dat hij ogenblikkelijk terug moest naar Roemenië, omdat hij onverwacht zijn vrouw en kids daar met de auto moest ophalen (lang en ingewikkeld verhaal). Voor ik het wist hadden we weer afscheid genomen en was mijn vader weer met de auto op weg naar Roemenië. In z'n eentje, want ik zou immers niet meer in de auto passen als er op de weg naar Nederland nog meer mensen en bagage mee moesten.

Twee minuten nadat hij vertrokken was, bedacht ik me dat ik wél mee zou kunnen. Wat nou... als ik terug zou vlíegen? En op dat moment begonnen de radertjes in mijn hoofd als een gek te werken... En wat denk je? Je leeft maar één keer, dus doe gek! Een uur later had ik een vlucht geboekt van Boekarest naar Amsterdam, had ik vier collega's geregeld die mijn werk op donderdag en vrijdag konden overnemen, had ik mijn moeder telefonisch ingelicht over het feit dat ik niet thuis zou zijn als ze uit d'r werk kwam, had ik mijn tas gepakt en mijn vader teruggebeld. Ja, ik sta er zelf nog van te kijken.. En 25 uur later, reed ik Boekarest in, wauw!

Inderdaad, slechts 25 uur (!) deden mijn vader en ik deze keer over de 2400 kilometer. Misschien dat we in totaal een uur hebben stilgestaan onderweg, om te tanken en even wat te eten in een wegrestaurant, maar verder hebben we non-stop gereden, dag en nacht. En opnieuw kan ik een enorm verhaal uit mijn mouw schudden over de rit, want het was wederom fantastisch. Dit maal reden we een compleet andere route door Transsylvanië en damn, dit was nog zoooooooveel mooier! Werkelijk niet te beschrijven hoe mooi dat gebergte is, met alle dichte bossen, steile rotswanden, waterpartijen, echt waaaauw! Ook deze rit hebben we weer honderden foto's gemaakt, maar daar zullen jullie nog even op moeten wachten, want in alle haast heb ik het kabeltje van mijn camera niet ingepakt.

Goed, ik duik nu lekker mijn bed in, of nouja, iets wat erop lijkt in dit knusse flatje midden in de grote stad en ik zal jullie zo snel mogelijk van een mooi foto-verslag voorzien. Vrijdagmiddag vlieg ik terug, dus misschien dat ik vrijdagavond al het één en ander online heb staan. Tot snel!

Link naar deze entry
Categorie: Roemenië
Reageren (5 reacties)