Houd vol, alsjeblieft.. :(

Woensdag 17 mei 2006, 12:02 4 reacties

Om half negen vanmorgen werd ik gewekt door mijn moeder. Best vreemd, want normaal moet mijn moeder om acht uur op haar werk zijn. Vandaag was dat blijkbaar even anders. Het eerste wat ze me vroeg was of ik me zo snel mogelijk wilde aankleden, want we moesten naar de dierenarts; er was iets niet goed met Ernie. En zodra je dat hoort gebeurt er iets met je. Zo moeilijk als je normaal je bed uit kunt komen, zo snel sta je nu geheel aangekleed beneden. Het deed me denken aan een paar jaar geleden, toen we een keer om drie uur 's nachts met 'em naar de dokter moesten vanwege een zware epileptische aanval. Nu was het echter anders. Doodstil lag hij nu op z'n zij op het kleed, mijn vriend, enkel af en toe een beetje met z'n ogen knipperend. "Zo ligt hij al vanaf vijf uur vanmorgen", vertelt m'n moeder me.

Met mand en al tillen we Ernie de auto in en vertrekken richting dierenarts. Een prachtige ochtendzon schijnt door de raampjes van de auto naar binnen en onderweg komen we overal langs de weg mensen tegen die hun hond uitlaten. Tientallen honden, die allemaal even op lijken te kijken als we langsrijden. Ik voel een brok in mijn keel en met het idee dat dit misschien wel een erewacht voor onze trouwe viervoeter is voel ik een traan branden. "Evelyn was vanmorgenvroeg al in tranen". Ik kan alleen maar hopen dat haar intuïtie haar vandaag in de steek liet. Dit kan toch niet zo zijn... Gisteravond liep ik nog het laatste rondje met 'em en hij liep voor de verandering eens lekker met me mee. Normaal sukkelt het oude en blinde beest maar een beetje achter me aan, maar nu leek hij juist te willen bewijzen dat er nog echt wel wat leven in zit.

Bij de dierenarts is hij nog altijd als verlamd. De dokter haalt 'em uit z'n mand en probeert 'em op z'n eigen poten te laten staan. Tevergeefs, want Ernie kan niet opstaan en enkel als een vis op het droge een paar spartelende bewegingen maken, gevolgd door een hoop gepiep en gekreun uit frustratie. Echt zó zielig. De dokter voert een paar kleine controles uit, prikt wat bloed en besluit dat het beter is als Ernie vandaag ter observatie op de praktijk blijft. We geven 'em nog een laatste aai over z'n bol en laten ons maatje achter.

Anderhalf uur later belt de dierenarts op met de mededeling dat Ernie een pijnstiller gekregen heeft en nu lekker ligt te slapen. Een klein beetje geruststelling voor nu, maar het blijft afwachten.

Volhouden Ernie! Je kluiven zijn nog lang niet op!

Link naar deze entry
Categorie: Ernie
Reageren (4 reacties)