En weer een brief
Donderdag 11 mei 2006, 22:54 4 reacties
Ik kan er niets aan doen, maar ik ga jullie opnieuw vervelen met een stukje over een brief. Er zijn mensen die vijf kwartier in een uur kunnen lullen over een prullenbak (echt briljant overigens, lezen!) en er zijn mensen die hun hele verleden bij elkaar liegen om asiel te krijgen in Nederland en dan nog parlementariër worden ook (zeg maar dag dag tegen je geloofwaardigheid Ayaan!), maar ik weet zeker dat er níemand is die zovaak over brieven zal vertellen als ik. Vooral brieven die geschreven zijn op briefpapier met hartjes en besprenkeld zijn met parfum vallen bij mij in goede aarde en ik zou daar ook zo een dozijn entries over kunnen volschrijven. Ware het niet dat ik nooit van die brieven krijg dan.
Afgelopen week ontvingen wij hier een brief gericht aan ons hele gezin, afkomstig van Denise. Nu zul je je ongetwijfeld afvragen wie Denise mag zijn, want zovaak praat ik niet over meisjes. Dat is trouwens niet omdat ik me niet bezig houd met ze, maar omdat ik er in real life eigenlijk ook nooit echt over praat. Ik bedoel, toen ik een paar jaar geleden voor de eerste keer op zondagochtend naar beneden kwam met een blonde dame achter me aan zette mijn moeder zulke grote ogen op, dat de vraag of ik dan toch géén homo was ook zonder woorden wel overkwam. Maargoed, dit was wel weer genoeg over meisjes voor de rest van het jaar én ik dwaal af, dus laat ik terugkomen op waar het allemaal om ging: Denise en de brief. Zo'n vijftien jaar geleden was Denise mijn buurmeisje en wij waren als doperwtjes en worteltjes, onafscheidelijk samen. Als we geen doktertje speelden dan was het wel vader en moedertje en ook al waren we pas zes en zeven, toch wisten wij al precies met wie wij later oud wilden worden. Echter, helaas voor ons mocht het niet zo zijn. Er kwam een zwarte dag waarop haar ouders besloten naar Limburg te verhuizen en zo spatte een kinderdroom bruut uit elkaar.. Na de verhuizing was er eerst nog wel regelmatig contact, maar al snel minderde dat tot het niveau waarop je elkaar enkel ieder jaar nog een Kerstkaart stuurt. Tot nu, want nu was daar zowaar een brief!
We zijn dan wel vijftien jaar verder, maar bij het lezen van de brief kwamen onmiddelijk de herinneringen aan vroeger als de dag van gisteren naar boven. Maar, vanwaar opeens deze brief? Welnu, de familie organiseert een groot feest ter ere van de vijftigste verjaardag van de moeder van het gezin en wij zijn uitgenodigd om als special guests aanwezig te zijn! Hoe cool is dat?! Na jaaaaren niets nu opeens die mensen weer zien en complete levensverhalen vertellen en aanhoren, geweldig toch! En hoe zou het nu met haar zijn? Zou ze erg veranderd zijn? Zou ze nog steeds zo leuk zijn? Kunnen we nu dan tóch trouwen?! Ik droomde alweer helemaal weg. Opnieuw droomde ik zoals we dat ooit samen deden. En opnieuw, echt hoe kan het toch, opnieuw spatte de droom op brute wijze uit elkaar... het feest is op 4 juni... en precies dan, zit Bob in Roemenië...
Link naar deze entry
Categorie: Dagelijks
Reageren (4 reacties)
