Les Deux Alpes, van dag tot dag
Zondag 12 maart 2006, 00:03 6 reacties
Voorwoord: Eigenlijk was het plan om gedurende de vakantie een aantal keer een entry te posten, maar dit is er helaas niet van gekomen. De internetcafe's (letterlijk cafe's: kroegen met ergens tussen de bierglazen een monitor verstopt) zaten stampvol en bovendien had ik ook niet echt zin om plaats te nemen tussen een aantal luidruchtige Engelse voetbalhooligans die aan het 'genieten' waren van een wedstrijd. Vandaar dus nu pas een entry: onze vakantie van dag tot dag.
Dertien en een half uur hebben we erover gedaan, van Enschede naar Les Deux Alpes. En wat een rit was het zeg, ongekend. Al vanaf ons vertrek werden we geplaagd door enorm rotweer. Zeer dichte mist - we konden net zo goed met gesloten ogen gaan rijden - zorgde er in combinatie met onverlichte (snel)wegen voor dat we erg voorzichtig moesten rijden. Dankzij een niet kloppende routebeschrijving raakten we ook nog even verdwaald en tegen de tijd dat we in Luxemburg aankwamen was de snelweg letterlijk bevroren. Een dik pak ijs lag op de weg en stapvoets reden we in een file richting Frankrijk, waar het ondanks hevige sneeuwval gelukkig allemaal een stuk vlotter ging. Tenminste, totdat we ons rond half zeven 's morgens toch wel erg slaperig begonnen te voelen. Auto aan de kant gezet (lang leve de Aire's) en een uur liggen tukken om vervolgens door te crossen naar onze plaats van bestemming.
Een van de betere weersomstandigheden onderweg
In Les Deux Alpes aangekomen hebben we vervolgens nog een uur lang rondgereden, op zoek naar ons appartementencomplex. Het skidorp is een enorm toeristendorp met tientallen, zo niet honderden, hotels, appartementen, winkels en horecagelegenheden. Het Lloret de Mar van de winter zeg maar. Uiteindelijk kwamen we dan toch aan bij ons appartement en na het inchecken en uitpakken was het tijd om weer op pad te gaan; deze keer om de gehuurde ski's op te halen. Na een half uur in de Intersport gestaan te hebben werd ons even doodleuk verteld dat we bij een andere van de vijf Intersportfilialen in het dorp moesten zijn, fijn! Na toen eindelijk alles achter de rug te hebben was het wel weer mooi geweest en doken we ons bed in. Even wat slaap inhalen.
Zondag
Vandaag was het dan zover. Voor de eerste keer in mijn leven waagde ik mezelf op de lange latten. Ons appartement ligt direct aan de piste en dat is wel ideaal. Uit bed je ski's aan en gaan! Nouja, dat 'gaan' daar moet ik nog even aan werken, want dat skiën valt me nog best tegen! Ik kan allang niet meer tellen hoevaak ik gevallen ben, maar gelukkig heb ik (nog) geen letsel opgelopen. Een paar vermoeide benen liggen op dit moment op bed uit te rusten (een echte nerd neemt een laptop mee op vakantie), terwijl de zeer ervaren Vincent nergens last van heeft. Ik heb wel medelijden met 'em soms. De hele dag is hij bezig met het mij bijbrengen van de geheimen van het skiën en terwijl ik loop te stuntelen komt hij er op één been achteraan. Sorry Vin, die zwarte piste zal je voorlopig nog even zonder mij moeten doen.
Geen commentaar nodig :)
Als ik klaar ben met dit stukje entry van vandaag (sorry Vin, ik zal opschieten) gaan we nog even het dorp in, op zoek naar een supermarkt om wat spulletjes te halen. Van wat we vanavond gaan doen heb ik nog geen idee. Wellicht dat we één of andere foute après-ski-tent opzoeken, maar dat moeten we nog maar even zien. Eerst maar eens dit bed uitkomen ;)
Kijk, dit ging al een stuk beter, wheeee!
Maandag
Allereerst zal ik jullie nog even bijpraten over gisteravond. Voordat we aan het einde van de middag het dorp introkken gingen we nog even langs bij de receptie om brood te bestellen voor de volgende ochtend (vanmorgen dus). De reisleidster vroeg ons daar meteen of we misschien zin hadden om mee te gaan met de kroegentocht die georganiseerd werd. Nou prima natuurlijk! Goedkoop de uitgaansgelegenheden verkennen kan nooit kwaad. Negen uur moesten we verzamelen, dus we hadden nog wel even de tijd om wat te eten en wat te chillen. Dit laatste werd om echter fataal... Na twee uur op bed gelegen te hebben was de vermoeidheid toch wel erg aanwezig en een duf gevoel overheerste. Toch maar geen kroegentocht vanavond. [Sidenote: We bleken overigens niet de enige te zijn die af lieten weten, want ook andere vakantiegangers zaten er een beetje doorheen voor vandaag. Dag 1 was zwaar gevallen.]
Om half negen opent Vincent de gordijnen en een prachtig weertje betreedt de kamer. Zo slecht als het zicht gisteren nog was - ik kon de piste niet van de lucht onderscheiden - zo helder was de lucht vandaag. Na een goed ontbijt waagde we ons wederom op de ski's en WOW wat was die piste in ene steil geworden in verhouding tot gisteren! Of zou het er soms aan gelegen hebben dat we vandaag zicht hadden tot in het dal in plaats van tot aan de voorkant van onze ski's? Ik heb nog steeds een beetje moeite met het skiën (alle begin is moeilijk schijnt het), maar langzaam maar zeker krijg ik het toch enigszins onder controle. Het valt me trouwens nog wel tegen (ja Bob, wat wil je ook als je verwacht na één dag de zwarte piste wel aan te kunnen..), maar ok, het komt vast goed!
What a view! (klik voor vergroting)
Vanmiddag hebben we er een relax-middagje van gemaakt. Zelf heb ik de hele middag in bed gelegen - er moet nou eenmaal ook gerust worden op vakantie - en vincent heeft zich tegoed gedaan aan mijn laptop met ski-game.
Nerds op wintersport ;)
Dinsdag
Vandaag hebben we uitgeslapen. So what zul je wellicht denken, daar is vakantie toch voor? Bij ons is het echter toch wel iets bijzonders. Vincent zet namelijk standaard iedere ochtend de wekker op half acht, zodat we op tijd op de piste staan en als eersten van de verse sneeuw kunnen proeven (vaak letterlijk in mijn geval). Rond het middaguur trokken we er vandaag op uit en beklommen vol goede moed de 2100 meter hoge Pied Moutet. Oke, dat lieg ik (stoeltjesliften zijn een geweldige uitvinding), maar je moet een verhaal toch altijd een beetje aankleden hè?
Klik voor vergroting
Na twee dagen van af en toe toch best wel afzien heb ik vandaag voor het eerst echt lol in het skiën gehad. Ik krijg het steeds beter onder controle en met steeds meer nieuwe tips van leermeester Vincent gaat het alsmaar beter. We zijn zelfs halverwege de rode piste off-piste gegaan en dit ging me prima af. Ik kan nog niet zeggen dat ik verslaafd ben - mijn bed krijgt nog altijd de voorkeur boven de ski's - maar ik vind het zeker leuk! Zoals het een nieuwkomer betaamd ben ik ook heus wel een aantal keer onderuit gegaan, maar echt harde crashes heb ik niet gemaakt.
Wij in actie! (let ook even de coole muts van Vincent)
Vanavond eten we pannenkoeken. Eén van de makkelijkste 'gerechten' die er bestaan zou je zeggen, maar ondanks het feit dat we uit Nederland een voedselvoorraad meegenomen hebben waar half Afrika van kan eten zijn we toch iets vrij belangrijks vergeten... zoetigheid voor op de pannenkoek! Gelukkig laten een paar technisch aangelegde studenten zich niet zomaar uit het veld slaan en met een beetje moeite hebben we dan ook suiker op de kop weten te tikken, letterlijk. Men neme een paar suikerklontjes, een paar velletjes WC-papier, de achterkant van een schroevendraaier en rammen maar! Hatzé!
Klik voor vergroting
Woensdag
In tegenstelling tot de afgelopen twee dagen, waarop het heerlijk weer was en ik zelfs nog bruiner geworden ben dan ik al was, is het vandaag echt rotweer. Als er geen sneeuw zou liggen zou je haast denken dat we gewoon in Nederland waren, bleh. De ski's hebben we maar even een dagje laten staan en onze tijd anders ingevuld. Hopelijk is het morgen weer beter, want ik wil mijn ski-skills nog wel even verder opvoeren natuurlijk! Hier de samenvatting van vandaag:
Misschien dat het je al opgevallen was, maar ik heb nog helemaal niets verteld over onze wilde après-ski avonturen. Nog geen lachwekkende verhalen over hoe ik stomdronken op een buiten werking zijde stoeltjeslift plaatsnam en maar niet kon begrijpen waarom ik niet omhoog gebracht werd, en ook nog niets over hoe Vincent door twee blonde dames versierd werd die hem van een nieuw inzicht op het heuvellandschap voorzagen en hem wel kennis wilden laten maken met een aantal tot dan toe onbekende pistes. Welnu, ik zal je vertellen dat dit ook zo heel gek nog niet is. Het is niet dat ik jullie die sappige verhalen wil onthouden of Vincent in bescherming wil nemen, nee, ik kan jullie niets vertellen omdat we ons simpelweg nog niet in het uitgaansleven gestort hebben! En waarom niet zul je dan wellicht denken? Nou, op de één of andere manier ontbreekt de behoefte om lekker gek te doen. Ik denk dat we dat normaal gesproken wel genoeg doen (oja Bob? -red.) en deze vakantie gebruiken om echt even lekker niets te doen, te relaxen. Maar vrees niet. Mochten wij op wonderbaarlijke wijze toch nog in het nachtleven van Les Deux Alpes terecht komen, dan zal ik jullie alle details (voor zover ik me die de volgende dag nog kan herinneren) in geuren en kleuren bijbrengen.
Donderdag
Jaaaaaa, vandaag was geweldig! Nee, Vincent liet me vandaag niet tot drie uur 's middags uitslapen, maar vandaag hebben we de hele dag op de piste gestaan en ik denk dat ik verslaafd begin te raken! Skiën is hot!
Een prachtig weertje wachtte ons op en na een paar overheerlijke chocoladecroissants vertrokken we vandaag voor de eerste keer richting de top van de Glacier de Mantel (3421 meter). Na een aantal stoeltjesliften en korte afdalingen kwamen we aan bij de laatste lift richting de top, een sleeplift - voor de outsiders: een kingsize klerenhanger die je met een rotgang de berg optrekt terwijl je zelf moet sturen met je ski's. Al nachtenlang heb ik de ergste nachtmerries over dat ding. Ik zie mezelf meegesleurd worden terwijl mijn ski's beneden achterblijven en ik langzaam maar zeker uit elkaar getrokken word en een pijnlijke dood tegemoet ga. Maar hey! Op zo'n prachtige lokatie als dit wil ik best mijn laatste adem uitblazen, dus dat risico moest ik maar gewoon nemen. Nou wat denk je? Het ging perfect! MWUAH, SUPERBOB!!! (jaja Bob, stil maar weer)
Vincent en ik op de Glacier de Mantel
Op de top hebben we even heerlijk geluncht onder ideale omstandigheden: geen wind, een strak blauwe lucht met een heerlijk zonnetje en een praaaaaachtig uitzicht <3 (Discovery Channel is er niets bij). Na een paar foto-shoots was het tijd om te beginnen aan de afdaling richting het dal, ruim twee kilometer lager. Well, what can I say? Ik heb mezelf toch wel benoemd tot de nieuwe Schumacher van het skiën (ik weet even geen naam van een bekende ski-held) en zelfs de zwarte piste ging me zonder enig probleem af. Vandaag ben ik trouwens geen enkele keer echt gecrasht, wat niet gezegd kan worden van Vincent (sorry Vin, eventjes de rollen omgedraaid vandaag). Op een blauwe piste ging hij HARD onderuit en na een dubbele salto en schroef (niet overdreven) kwam hij als een ware sneeuwman tot stilstand terwijl zijn ski's nog een tiental meters hoger op de berg lagen. Als er een prijs zou bestaan voor meest spectaculaire crash dan zou die bij deze naar hem gaan ;)
Klik voor vergroting
Op dit moment ben ik sprekend een clown. Niet omdat ik zulke geniale grappen maak en het gelach erom het risico op lawines verdrievoudigd, maar omdat mijn neus nu minstens net zo rood is als een Spaanse peper. De zonkracht is hier ongeveer tien keer zo groot als op het Spaanse strand en dat heb ik geweten. Eén keer vergeet ik me in te smeren en direct word ik genadeloos afgestraft. Gelukkig bestaat er nog zoiets als Aftersun en hoef ik niet helemaal dezelfde pijnbank als crashende Vincent te ondergaan.
Vrijdag
Onze laatste dag in Les Deux Alpes alweer. Wat is de tijd toch hard voorbij gevlogen zeg, veel te hard. Ik wil nog helemaal niet naar huis - of ik moet de piste mee naar huis kunnen nemen; hoewel ik betwijfel of die dat zou overleven met de tropische Helderse temperaturen.
Ik had gehoopt vandaag nogmaals de Glacier te trotseren en een nieuw persoonlijk record op de zwarte piste neer te zetten, maar helaas zijn de goden ons vandaag niet echt gunstig gezind. Vincent heeft enorme last van zijn rug (de klap van gisteren wordt nu echt voelbaar) en alsof dat nog niet genoeg is, is het vandaag ook nog eens enorm kutweer. Zware, laaghangende bewolking (ook wel mist genoemd) en dikke vlokken sneeuw maken skiën op dit moment niet echt iets wat je voor je lol zou gaan doen.
Ons uitzicht van vandaag
Al met al hebben we deze vakantie ongeveer net zoveel tijd op de piste als in bed / achter de laptop doorgebracht. Zonde? Mwoah, dat valt wel mee denk ik. We zijn heerlijk uitgerust en voor de lastminute-prijs van deze vakantie hebben we nog redelijk wat tijd op de piste gestaan. Niets te klagen dus!
Goed, tot zo ver onze vakantie. De gehuurde ski's zijn weer teruggebracht en we gaan zo de eerste spullen alweer inpakken. Morgenochtend om zeven uur verlaten wij Les Deux Alpes (als we vannacht tenminste niet insneeuwen) en hopelijk zijn we morgen aan het begin van de avond weer terug in Nederland.
Tot slot nog een bedankwoordje aan Vincent. Bedankt voor het mij bijbrengen van een fantastische sport - "Normaal leer je dit pas na vier jaar lessen" - en ook voor je fabuleuze kookkunsten (luie vrijgezelle dames, go get him!). Wat mij betreft was dit een heerlijke vakantie. Zeker voor herhaling vatbaar!
Au revoir!
Laatste update: Ik ben weer veilig thuis en zal morgen alle foto's online zetten.
Link naar deze entry
Categorie: Foto's, Vakantie
Reageren (6 reacties)
